SEWERYN EDWARD MALINOWSKI (1898-1952)

Urodził się 8 lutego 1898 r. w Łasku. Już w 1915 r. zgłosił się jako ochotnik do  1. Pułku Piechoty I. Brygady Legionów Polskich. W bitwie pod Jastkowem został ciężko ranny. Następnie został internowany w Szczypiornie, by dalej przyłączyć się do Polskiej Organizacji Wojskowej. W chwili zakończenia I wojny światowej partycypował w rozbrajaniu niemieckiego wojska w Łodzi. W wojnie polsko- bolszewickiej, jako wachmistrz walczył w 9. Pułku Ułanów. Za swoją postawę został 3-krotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1932 r. ukończył kurs podchorążych rezerw.

W dwudziestoleciu międzywojennym pracował w Izbie Skarbowej w Łodzi. W 1934 r. został wiceprezesem lokalnego Związku Urzędników Skarbowych R.P. Jego działalność społeczna skupiała się głównie wokół tworzenia łódzkiego okręgu Związku Legionistów Polskich oraz wspieranie tej organizacji w całym województwie. W okresie 1926-1932 był prezesem lub wiceprezesem Związku. Poza tym, od 1922 r. działał w Związku Strzeleckim w Łodzi. Od 1934 r. był we władzach Okręgu Łódzkiego. Prócz tego, zasiadał w zarządzie gimnazjum POW w Łodzi oraz wspierał środowisko skautów. Lokalna popularność pozwoliła mu w 1938 r. na zdobycie mandatu do Rady Miasta z listy Obozu Zjednoczenia Narodowego. Wcześniej został powołany do Rady Przybocznej Tymczasowego Prezydenta m. Łodzi. Podczas II wojny światowej, jako żołnierz Armii Krajowej brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po jego upadku trafił do obozu jenieckiego. Do Polski powrócił w 1947 r. W październiku 1952 r. został aresztowany przez UB. W listopadzie zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach w szpitalnym więzieniu.