MIECZYSŁAW PĘCZKOWSKI (1895-1962)

Człowiek, który pokazał, że dzięki rzetelnej służbie i nauce, wiele można osiągnąć. Jego losy związane były z Łodzią.

Urodził się 13 lutego 1895 roku. Podczas I wojny światowej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) – konspiracyjnym wojsku wiernemu Piłsudskiemu. Pełnił funkcję zastępcy komendanta okręgu łódzkiego POW. Pochodził z patriotycznej rodziny. Jego brat Benedykt Grzymała Pęczkowski poległ walcząc w wojnie polsko-bolszewickiej.

Mieczysław kontynuował karierę wojskową w niepodległej Polsce. Awansował w 1919 roku do stopnia kapitana piechoty. Służył w 74. Pułku Piechoty, stale podnosił swoje kwalifikacje wojskowe. W latach 1923-1925 uczył się w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie i uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Pełnił coraz odpowiedzialniejsze zadania. W 1928 roku, jako oficer Sztabu Generalnego pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1930 roku został awansowany do stopnia majora.

Służba wojskowa nie przeszkodziła mu rozwijać się naukowo i literacko. Przez wiele lat był redaktorem naczelnym specjalistycznego czasopisma wojskowego “Przegląd Piechoty”. W 1932 roku został szefem Wydziału Naukowego Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie. W 1935 roku został także wybrany na członka zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej.

W 1937 roku został szefem sztabu 2. Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. Wkrótce też został mianowany na stopień podpułkownika dyplomowanego. Był autorem licznych artykułów i książek o tematyce wojskowej. Zmarł 21 kwietnia 1962 roku. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.