BOLESŁAW FICHNA (1891-1945)

Od młodych lat ta niepokorna dusza walczyła o niepodległość Polski, znosząc trudy i płacąc wysoką cenę, aż po cenę własnego życia.

Urodził się 23 lutego 1891 roku w Łodzi. Pochodził z rodziny rzemieślniczej z silnymi tradycjami patriotycznymi. Uczył się w Łodzi w Gimnazjum Męskim przy ulicy Mikołajewskiej. Tam w 1905 roku uczestniczył w strajku młodzieży, domagającej się wprowadzenia do szkół języka polskiego. Jak wielu szkolnych rówieśników, podjął działalność w konspiracyjnych organizacjach patriotycznych i niepodległościowych. Przystąpił do Związku Młodzieży Polskiej “Przyszłość” (PET), tajnej, trójzaborowej organizacji patriotycznej młodzieży, związanej z endecją. W latach 1908-1910 był przywódcą PET-u w Łodzi. Był także organizatorem i jednym z kierowników Organizacji Młodzieży Niepodległościowej “Zarzewie”. Działalność wolnościowa spowodowała w 1910 roku jego chwilowe wydalenie z Królestwa Polskiego. Nie przeszkodziła jednak w nauce. W 1911 roku zdał maturę w renomowanym I Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika. Po zdaniu matury wyjechał do Krakowa, gdzie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Wraz z wybuchem I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 roku, wyruszył z setką młodych patriotów w pierwszej kompanii kadrowej do Kielc na wojnę ze znienawidzonym rosyjskim zaborcą. Ten zdolny student szybko awansował. Został adiutantem batalionu, podporucznikiem, zastępcą komendanta kompanii, a następnie komendantem plutonu w 4. Kompanii VI Batalionu 7. Pułku Piechoty. Brał udział w ciężkich walkach i odwrotach 1914 roku. 18 listopada został poważnie ranny w bitwie pod Krzywopłotami. W 7. Pułku Piechoty Legionów walczył także jego starszy brat Alfons, który poległ w 1915 roku.

Bolesław Fichna, już jako uznany oficer Legionów Polskich powrócił w 1916 roku do Łodzi. Od 1917 roku był w tym mieście komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) – konspiracyjnego wojska, wiernego Piłsudskiemu. W trudnym okresie, kiedy wahały się losy Legionów i sprawy polskiej u boku państw centralnych, zajmował się pracą konspiracyjną i nauką. W 1918 roku obronił doktorat z prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Nie odłożył jednak munduru. Znowu służył w czasie wojny polsko-bolszewickiej, ochotniczo wstępując do wojska w stopniu kapitana, walcząc w szeregach 3. Pułku Piechoty Legionów.

Po wojnie powrócił do Łodzi. Zajął się wówczas działalnością polityczną w Narodowym Związku Robotniczym – partii robotniczej, zbliżonej do środowisk endeckiej Ligi Narodowej. Został posłem na Sejm Ustawodawczy 1919-1922 roku. Następnie, w latach 1923-1927 był przewodniczącym rady miejskiej Łodzi. To z jego inicjatywy podjęto uchwałę o budowie w mieście Grobu Nieznanego Żołnierza. Działał w wielu organizacjach patriotycznych i społecznych: Polskich Drużynach Strzeleckich, akademickim Towarzystwie Oświaty Ludowej, Rotary Club. Od 1924 roku prowadził w rodzinnym mieście praktykę adwokacką. Był jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Łodzi.

Do polityki powrócił w okresie rządów sanacji. W latach 1930-1935 był posłem na Sejm III kadencji z list Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1938 roku został senatorem z ramienia Obozu Zjednoczenia Narodowego. W czasie okupacji niemieckiej, od 1940 roku, działał w podziemiu w Warszawie. Był członkiem Konwentu Organizacji Niepodległościowych i jego reprezentantem w Społecznym Komitecie Antykomunistycznym. Po Powstaniu Warszawskim trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau, a następnie do Flossenbürga. Zginął tam podczas likwidacji obozu, 22 kwietnia 1945 roku.