ANTONI WIĘCKOWSKI (1882-1942)

Niezwykłe losy działacza socjalistycznego, żołnierza, a przede wszystkim lekarza i społecznika oddanego Łodzi, który za swą działalność zapłacił własnym życiem.

Urodził się 12 czerwca 1882 roku w Barchowie w mazowieckim. W czasie rewolucji 1905 roku w Rosji, rozpoczął swoją działalność w Polskiej Partii Socjalistycznej. W czasie I wojny światowej, wraz z wkroczeniem Legionów Polskich do Łodzi, współpracował przy wydawaniu gazety “Łodzianin”. W 1915 roku rozpoczął służbę w Legionach Polskich, jako lekarz adiutant komendanta Józefa Piłsudskiego.

Wraz z odzyskaniem niepodległości w 1918 roku, Więckowski pełnił liczne funkcje wojskowe w Łodzi. Był komendantem Szpitala Okręgowego w tym mieście, naczelnym lekarzem okręgu wojskowego, garnizonu łódzkiego oraz 28. Pułku Piechoty “Dzieci Łódzkich”. Od 1919 roku służył na froncie w czasie wojny polsko-bolszewickiej.

Po wojnie powrócił do służby w wojskowych instytucjach medycznych w Łodzi. Zajmował się także działalnością społeczną. Był jednym z inicjatorów utworzenia Społecznego Polskiego Gimnazjum Męskiego w Łodzi. Był także jednym z założycieli Ligi Obrony Praw i Człowieka i Obywatela, domagającej się przestrzegania swobód demokratycznych w kraju. Zajmował się również nauką. Ukończył studia filozoficzne i został wykładowcą historii starożytnej na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Łodzi.

W 1935 roku został przeniesiony na wojskową emeryturę. Do wybuchy wojny we wrześniu 1939 roku, pracował jako naczelny lekarz Ubezpieczalni Społecznej. Był także ordynatorem szpitala psychiatrycznego. Zajął się również polityką. Był współzałożycielem Stronnictwa Demokratycznego.

Podczas okupacji niemieckiej zajmował się wydawaniem prasy podziemnej Armii Krajowej. W 1942 roku został aresztowany i uwięziony na Pawiaku w Warszawie. Stamtąd Niemcy przewieźli go do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie został stracony 31 grudnia 1942 roku.